Soms weet je vooral wat je nog niet weet. Dat was bij Mio ook zo. Hij had aviation gestudeerd, solliciteerde volop, maar liep steeds tegen hetzelfde aan: ‘te weinig ervaring’. En toen kwam corona. De luchtvaart lag stil, banen werden schaars en Mio bleef hangen in zijn bijbaan. Niet omdat hij daar per se wilde blijven, maar omdat de volgende stap nog niet duidelijk was.
Totdat hij zijn LinkedIn op ‘beschikbaar’ zette en in contact kwam met Bluetech Engineering.
Geen ervaring, wel de wil om te leren
Mio wist al wel dat hij iets technisch wilde doen. Alleen wat precies, dat wist hij nog niet. Brandmeldtechniek? Daar had hij eerlijk gezegd nog nauwelijks beeld bij. Rookmelders, een alarm dat af en toe afgaat? Verder kwam het niet. Toch voelde het eerste gesprek meteen goed. Niet omdat hij toen al precies wist waar hij aan begon, maar omdat de benadering van Bluetech Engineering klopte. Het was open, persoonlijk en vooral gericht op mogelijkheden. Niet op wat hij nog niet kon, maar op wat hij zou kunnen leren. Dat maakte voor Mio het verschil. Soms heb je niet meteen een volledig uitgestippeld plan nodig. Soms heb je vooral iemand nodig die zegt: kom maar, we gaan het samen ontdekken.
Een start die klein begon, maar snel groeide
Zijn eerste periode in het traineeship begon heel praktisch. Kleine revisiewerkzaamheden, tekeningen aanpassen, meekijken met ervaren collega’s. Geen grote woorden, gewoon beginnen. Leren hoe een installatie is opgebouwd. Begrijpen wat je op een plattegrond ziet. Snappen waar melders, handmelders en centrales moeten komen. Juist dat werkte voor Mio. Hij merkte al snel ‘dit is technisch, maar wel heel goed te leren’. Stap voor stap werd het groter. Eerst kleine installaties, daarna steeds meer verantwoordelijkheid. Wat in het begin nog nieuw en onbekend was, werd langzaam iets waar hij grip op kreeg. En dat is precies wat een goede start moet doen, het behapbaar maken, zonder het klein te houden.
Leren in de praktijk én in de klas
Wat voor Mio goed werkte, was de combinatie van werken en leren. Via Bluetech Engineering volgde hij het traineeship, samen met een kleine groep. Om de paar weken kwamen ze bij elkaar voor lesdagen en bereidden ze examens voor. Daar leerde hij de inhoud van het vak: brandmeldinstallaties, ontruimingsinstallaties en projectering.
Maar minstens zo belangrijk was wat er op de werkvloer gebeurde.
Bij opdrachtgever Chubb kreeg Mio de kans om het vak echt in de praktijk te leren. Hij had een buddy naast zich, iemand bij wie hij altijd terechtkon met vragen. Dat gaf rust. Niet het gevoel dat je alles meteen moet kunnen, maar juist het vertrouwen dat je mag leren terwijl je bezig bent.
Daarnaast leerde hij ook de soft skills die je in elk vak nodig hebt: communiceren, plannen, overzicht houden. Dingen die later minstens zo belangrijk bleken als de technische kennis zelf.
Het moment waarop het echt begon te leven
In het begin ging Mio er vrij blanco in. Hij had zichzelf niet eindeloos afgevraagd of dit honderd procent bij hem paste. Hij begon gewoon en keek onderweg wat het met hem deed. Dat moment kwam sneller dan gedacht. Hij ontdekte dat het werk hem lag. Dat hij het leuk vond om projecten uit te werken. Dat hij energie kreeg van locaties bezoeken en zien hoe iets wat op papier begint, in het echt tot leven komt. Een van de eerste grotere projecten waar hij aan meewerkte was bij Heineken in Den Bosch. Daar zag hij ineens heel concreet wat zijn werk betekenden. Niet alleen een tekening maken, maar bijdragen aan een veilige en werkende omgeving.
Dan wordt techniek tastbaar. Dan ben je niet meer alleen iets aan het leren, maar echt iets aan het bouwen.
Van AUTOCAD tot grote projecten
Een van de vaardigheden die Mio snel oppakte, was werken met AUTOCAD. Voor hem werd dat een belangrijk hulpmiddel in het ontwerpen van installaties. Plattegrond erbij, projectie maken, melders intekenen, blokschema opzetten. Het werd steeds vertrouwder.
Wat daarbij opvalt, is dat Mio geen verhaal vertelt van iemand die alles al kon. Integendeel zelfs. Hij keek vooraf wat video’s, leerde onderweg van collega’s en werd simpelweg beter door gewoon te doen. Dat is misschien ook precies de kracht van zijn verhaal ‘groei zat niet in één groot moment, maar in het blijven oppakken van het volgende stukje’. En daardoor kwamen ook de grotere projecten vanzelf.
Verantwoordelijkheid die je voelt
Met die groei kwam ook iets anders mee namelijk, verantwoordelijkheid. Mio moest wennen aan het idee dat zijn werk er echt toe doet. Dat achter een ontwerp serieuze waarde zit. Dat mensen vertrouwen op wat jij maakt. Dat het goed moet zijn, tot in detail. Voor sommigen is dat spannend. Voor Mio ook, maar juist daarin groeide hij verder. Niet door die verantwoordelijkheid uit de weg te gaan, maar door die serieus te nemen. Dat zie je mooi terug in een project dat hem nog steeds is bijgebleven ‘Vrumona in Bunnik’.
Een project om trots op te zijn
Bij Vrumona werkte Mio aan een project dat jarenlang liep. Daar kwam alles samen: techniek, nauwkeurigheid, doorzettingsvermogen en eigenaarschap. Er was al een bestaande installatie, maar die moest verder uitgebreid en verbeterd worden. Ontruiming, handmelders, een managementsysteem, een digitaal brandweerpaneel. Het geheel moest kloppen.
Zijn rol daarin was heel concreet: het ontwerp maken en zorgen dat alles precies aansloot. Dat klinkt misschien nuchter, maar in de praktijk vraagt het veel. Zeker toen hij zich ook verdiepte in een geavanceerd managementsysteem. Daar heeft hij echt mee geworsteld, vertelt hij. Momenten gehad waarop hij met zijn handen in het haar zat. Extra tijd erin gestoken. Net zo lang doorgaan tot het werkte. En juist daarom is het resultaat zo sterk. Als je dan op locatie ziet dat wat jij hebt bedacht ook echt draait, dan voel je ‘ja, dit heb ik gemaakt’. Dan wordt werk iets om trots op te zijn.
Van trainee naar teamlead
Inmiddels is Mio vijf jaar verder. Waar hij begon zonder ervaring in brandmeldtechniek, stuurt hij nu als teamlead werkvoorbereiders en engineers aan, verspreid over het hele land. Dat is nogal een stap. In zijn nieuwe rol draait het niet alleen meer om techniek, maar ook om mensen, luisteren, overzicht houden, zorgen dat collega’s verder kunnen en problemen opvangen voordat ze groter worden. Zijn soft skills uit het traineeship komen daar nu elke dag in terug.
Misschien is dat wel het mooiste aan zijn ontwikkeling. Hij is niet alleen gegroeid in kennis, maar ook in hoe hij anderen begeleidt.
Wat hij nu zegt tegen iemand die twijfelt
Mio maakt het eigenlijk heel eenvoudig. Als iemand twijfelt en denkt ‘ik heb geen ervaring, kan ik dit wel?’ Dan is zijn antwoord helder.
‘Gewoon doen’.
Niet omdat het altijd meteen makkelijk is. Wel omdat ervaring ergens moet beginnen. Hij had zelf ook geen ervaring toen hij startte en toch groeide hij door naar grote projecten en uiteindelijk naar een leidinggevende rol. Dit is geen glad succesverhaal, maar dit is een echt verhaal.
Ruimte om je eigen route te vinden
Wat Mio’s verhaal laat zien, is dat je niet vanaf dag één precies hoeft te weten waar je uitkomt. Je hoeft niet alles al gedaan te hebben. En je hoeft ook niet perfect binnen te komen. Als je nieuwsgierig bent, technisch wilt denken en bereid bent om te leren, dan kan er veel meer ontstaan dan je vooraf bedenkt.
Voor Mio begon het met een open LinkedIn-profiel en een goed gesprek. Nu helpt hij zelf anderen vooruit.
Soms is dat alles wat nodig is.
