“Ik wist tijdens mijn studie fysiotherapie eigenlijk al dat ik niet mijn hele werkende leven in een behandelkamer wilde zitten,” vertelt Max. “Het werk met mensen vond ik mooi, maar dat één-op-één in een hokje, de hele dag door korte gesprekjes voeren… daar kreeg ik niet de energie van die ik zocht.”
Max van Hilten is bijna 28, woont in Utrecht en kwam niet via de rechte technische route bij ons binnen. En juist dat maakt zijn verhaal interessant. Zijn weg liep via fysiotherapie, horeca, een flinke verbouwing en uiteindelijk een traineeship technisch management bij Bluetech.
Van fysiotherapie naar de vraag: past dit wel bij mij?
“Ik heb fysiotherapie gestudeerd in Nijmegen. Vanuit Utrecht, dus elke dag anderhalf uur heen en anderhalf uur terug. Halverwege dacht ik al: is dit het nou?”
Max vond het vak inhoudelijk interessant. Mensen helpen, kijken wat iemand nodig heeft, samen werken aan herstel: dat sprak hem aan. Maar de manier van werken begon steeds meer te knellen. Veel alleen, veel korte gesprekken, weinig echte dynamiek om hem heen.
Hij keek nog even naar bouwkunde. Precies in de coronaperiode wilde hij naar een open dag, maar die werd online.
“Toen dacht ik: ga ik nu echt opnieuw vier jaar studeren op basis van een online gevoel? Dat klopte niet.”
Dus maakte hij zijn studie af. Niet omdat hij zeker wist dat hij fysiotherapeut wilde worden, maar omdat hij al ver was. En omdat iets afmaken ook gewoon bij hem past.
In de horeca leerde Max verantwoordelijkheid nemen
Na zijn afstuderen besloot Max het anders te doen. Hij wilde leren leidinggeven, verantwoordelijkheid nemen en ontdekken hoe hij zich in een andere omgeving zou ontwikkelen. Daarom stapte hij de horeca in.
“Ik dacht: ik ga hier als een spons in. Zoveel mogelijk leren in zo kort mogelijke tijd.”
Dat lukte. Binnen anderhalf jaar groeide Max door tot assistent-bedrijfsleider. Hij leerde er schakelen, luisteren en aanvoelen wat mensen nodig hebben. Niet alleen gasten, maar vooral collega’s.
“In de horeca leer je heel snel dat je goed moet kijken wat er speelt. Soms moet je bijsturen voordat iemand zelf doorheeft dat het nodig is.”
Tegelijk ontdekte hij ook de andere kant van verantwoordelijkheid.
“Maar ik heb daar ook geleerd dat je niet alles naar jezelf toe moet trekken. Dat deed ik wel. Veel overuren, veel verantwoordelijkheid, en ondertussen was ik thuis ook nog aan het verbouwen.”
De verbouwing maakte zijn interesse in techniek tastbaar
Die verbouwing was geen klein klusje. Het appartement in Utrecht werd volledig gestript. Drie lagen behang van de muren. Elektra opnieuw. Stopcontacten verplaatsen. Frezen, slopen, opbouwen. En dat allemaal terwijl Max en zijn vriendin er ook gewoon woonden.
“Mijn vader is heel handig en werkt als projectmanager. Daardoor kreeg ik techniek vroeger al mee. Tekeningen, klussen, dingen uitzoeken. Ik vond dat altijd interessant.”
Tijdens de verbouwing kwam die interesse opnieuw boven. Niet vanaf de zijlijn kijken, maar gewoon doen. Uitzoeken hoe iets werkt. Zelf proberen. Fouten oplossen. Stap voor stap verder komen.
“Tijdens die verbouwing merkte ik: dit vind ik dus echt leuk. Niet alleen bedenken hoe iets moet, maar het ook gewoon maken.”
Tegelijk liep Max zichzelf voorbij. Lange dagen in de horeca, ’s avonds en op vrije momenten klussen, weinig rust. Een hersenschudding dwong hem om gas terug te nemen.
“Dat was wel een duidelijke les. Je kunt veel willen, maar je lichaam geeft ook signalen. En daar moet je naar luisteren. Niet alles hoeft tegelijk.”
Een nieuwe uitdaging, maar niet meer alleen
Toen Max stopte in de horeca, nam hij eerst wat tijd om klusprojecten op te pakken bij familie en bekenden. Een zolder aftimmeren, kleine verbouwingen, dingen maken die blijven staan.
Mooi werk. Maar ook veel alleen.
“Op een gegeven moment dacht ik: ik ben wel lekker bezig, maar ik mis iets. Collega’s. Een nieuwe uitdaging. Iets waarin ik mezelf verder kan ontwikkelen.”
Tijdens het zoeken kwam hij op Instagram een advertentie van Bluetech tegen. Technisch management. Hij sloeg hem op, keek later op onze website en liet het even liggen.
Tot dezelfde advertentie anderhalve week later weer voorbij kwam.
“Toen dacht ik: dit kan bijna geen toeval zijn. Ik heb geklikt, ingevuld wat me aansprak en de volgende ochtend werd ik al gebeld.”
Geen klassieke technische achtergrond, wel de juiste eigenschappen
De achtergrond van Max was anders dan die van veel technische trainees. Geen technische hbo-opleiding. Geen jaren ervaring in een technische functie.
Maar wat we wél zagen, was minstens zo belangrijk.
Iemand die luistert. Die verantwoordelijkheid neemt. Die overzicht wil creëren. Die gewend is om met mensen en processen te werken. En iemand die niet bang is om iets nieuws in te stappen.
“Er werd eerlijk gezegd: technisch management komt vaak voort uit een technische rol. Maar ze wilden wel kijken wat er mogelijk was. Er werd een profiel opgesteld, dat is voorgelegd, en toen ging het ineens heel snel. Dinsdag had ik het eerste gesprek, woensdag werd ik gebeld dat er misschien een plek was, vrijdag zat ik op gesprek en maandag hoorde ik dat ik de baan had.”
Aan de slag op Future Heat Leiden
Nu werkt Max mee aan Future Heat Leiden, een groot warmteproject waarbij restwarmte wordt ingezet voor het stadswarmtenet. Hij ondersteunt de contractmanagers en helpt om documentatie, afspraken en processen goed vast te leggen.
“Het project loopt achter en er spelen veel verschillende belangen. Mijn rol is om te zorgen dat informatie op de juiste plek staat. Dat dingen vastliggen. Dat het vindbaar is.”
Dat klinkt misschien administratief. Maar op een project van deze schaal is het essentieel. Als informatie niet klopt, verspreid staat of niet terug te vinden is, ontstaat er ruis. En ruis kost tijd.
“Op zo’n project is dat echt belangrijk. Als informatie niet klopt of niet te vinden is, krijg je ruis. En ruis kost tijd.”
Een project dat je ziet groeien
Voor Max is het een compleet nieuwe wereld. Een warmtecentrale, grote installaties, leidingen, pompen en een opslagtank waar je nu nog in kunt staan, maar waar straks water van hoge temperatuur doorheen gaat.
Juist dat maakt het tastbaar.
“De eerste keer dat je daar rondloopt, denk je wel: oké, dit is andere koek. Maar dat vind ik juist mooi. Je ziet elke keer dat er weer iets veranderd is. Het project beweegt. Er wordt echt iets gebouwd.”
Daar zit voor hem ook de energie. Niet alleen werken aan documenten of afspraken, maar zien waar het allemaal voor nodig is. Buiten op het project wordt duidelijk waarom overzicht, communicatie en structuur zo belangrijk zijn.
Leren zonder te doen alsof je alles al weet
Wat wij sterk vinden aan Max, is dat hij niet binnenkomt alsof hij alles al weet. Hij kijkt, vraagt, luistert en pakt op wat nodig is.
Dat past bij hoe wij naar ontwikkeling kijken. Je hoeft niet altijd via de rechte route de techniek in te komen. Soms neem je juist door een andere achtergrond iets mee wat op projecten heel waardevol is.
Bij Max is dat zijn gevoel voor mensen. Zijn rust in gesprekken. Zijn ervaring met verantwoordelijkheid. En ook zijn praktische kant. Hij weet hoe het is als iets op papier logisch lijkt, maar buiten of op de werkvloer anders uitpakt.
“Ik weet nog niet precies waar ik over tien jaar sta,” zegt hij. “En dat vind ik ook niet erg. Ik wil vooral werk doen waar ik goed in word en waar ik gelukkig van blijf. Ik heb nu het gevoel dat er een goed pad ontstaat. Zolang ik zelf maar blijf aangeven wat ik interessant vind en waar ik naartoe wil.”
Een traineeship waarin talent de ruimte krijgt
Dat is precies waar een traineeship voor bedoeld is. Niet iemand in een vaste mal duwen, maar samen ontdekken waar talent het beste tot zijn recht komt.
Bij Max begon dat talent niet in een collegezaal techniek. Het begon met nieuwsgierigheid. Met meekijken, proberen, leren, soms te veel willen en daarna beter weten waar je grenzen liggen.
En nu staat hij op een technisch project waar alles samenkomt: mensen, afspraken, planning, documentatie en een installatie die straks warmte levert aan de stad.
Geen standaardroute. Wel een route die klopt.
