Ik ben Maurice Sorel, vijftig inmiddels. Woon in Lelystad. Werk nu zo’n negen jaar bij Feenstra. Ik ben hier ooit begonnen als teammanager van een montageafdeling in de regio Amsterdam (een driehoek van Amsterdam, Leiden en Hilversum).
Waar verlies je tijd? Waar gaat het mis?
We deden daar vooral plaatsingen van cv-ketels en alles wat daarbij hoort. Bij mijn start bij Feenstra zag ik veel kleine dingen die ik stap voor stap wilde aanpakken, denk aan dingen als: Hoe werk werd aangenomen, hoe het werd ingepland, hoe het buiten werd uitgevoerd. Dan begin je met kijken. Waar verlies je tijd? Waar gaat het mis? Wat doen we eigenlijk omdat we het altijd zo deden?
We hebben dat stap voor stap aangepakt. Geen grote ingreep in één keer, maar steeds iets verbeteren en kijken wat het doet. In een paar jaar tijd zag je dat terug in de cijfers. Die werden steeds beter. En dan komt er een moment dat alles in je ogen naar wens verloopt. Dat het staat. Dat mijn uitdaging kleiner werd. Voor mij is dat vaak het moment dat ik weer ga rondkijken. Niet omdat het af is, want dat is het nooit helemaal, maar omdat mijn energie vooral zit in het opbouwen en veranderen.
Toen ben ik in gesprek gegaan over wat er nog meer aan mogelijkheden voor me waren. En zo rolde ik in mijn volgende uitdaging.
Opnieuw beginnen, maar dan landelijk
Ik raakte in gesprek met mijn leidinggevende. Contractbeheer binnen Feenstra was op dat moment overal een beetje anders ingericht. Elke regio was autonoom in hoe ze dit invulde. Dat werkte… tot op zekere hoogte. Maar het was bedrijf breed ook onoverzichtelijk. Geen uniformiteit. Als je iets wilde vergelijken of verbeteren, begon je eigenlijk telkens opnieuw.
De vraag was simpel: maak daar één geheel van. Hoe? Dat mocht ik zelf uitzoeken.
Dus ben ik gaan bouwen. Niet alleen aan een structuur, maar ook aan samenwerking. Mensen zaten verspreid door het hele land, en dat wilden we zo houden. Maar het werk zelf, dat hebben we bij elkaar gebracht. Bijvoorbeeld het hele consumententeam. Dat werkt nu als één team, ook al zitten mensen fysiek op verschillende plekken.
Waarom standaardiseren niet vanzelf gaat
Je zou denken: iedereen dezelfde werkwijze, klaar. Maar zo werkt het niet. In de consumentenmarkt is het relatief overzichtelijk. Contracten lijken op elkaar. Daar kun je standaardiseren. In de zakelijke markt is dat anders. Daar is elk contract maatwerk. Afspraken verschillen per klant. Dus je kunt niet alles over één kam scheren. Dat maakt het ook meteen complexer. Iemand uit Drachten kan niet zomaar inspringen in Waalwijk zonder die context te kennen. Dus het gaat niet alleen over standaardiseren. Het gaat over: waar moet je gelijktrekken, en waar moet je ruimte laten?
Wat mensen nodig hebben om mee te bewegen
Mensen meekrijgen zit minder in overtuigen dan in laten zien wat het oplevert. Als iemand merkt dat hij sneller hulp krijgt van een collega uit een andere regio, of dat discussies verdwijnen omdat afspraken duidelijker zijn dan verandert er iets. Dan wordt samenwerking vanzelf logischer.
Waar Tessel het verschil maakt
Tessel zit precies op dat snijvlak. Voor mij is zij degene die het overzicht pakt waar wij dat zelf minder hebben. Andere teamleden zitten vaak in hun eigen regio, hun eigen praktijk. Tessel kijkt daar overheen. Ze onderzoekt wat er gebeurt als je iets aanpast. Wat betekent het voor doorlooptijd? Voor kwaliteit? Voor de mensen die ermee werken? Dat zijn geen theoretische vragen. Dat zijn keuzes die wij daarna echt maken. En wat ik sterk vind: ze haalt het niet alleen uit data. Ze loopt mee, stelt vragen, en legt daarna pas de analyse ernaast.
Waarom Bluetech daarin werkt
Het zit voor mij niet alleen in Tessel zelf, maar ook in wat er omheen zit. Die opleidingen (Green Belt, Black Belt) die worden niet los gevolgd. Wat ze leert, past ze hier meteen toe. In echte projecten, met echte gevolgen. Dat maakt het concreet.
En ik weet dat er vanuit Bluetech ook wordt meegekeken. Evaluatiemomenten, iemand die je kunt bellen. In de praktijk loopt het meeste via Tessel, maar het idee dat er een vangnet is, helpt wel.
Wat zo’n traject moet opleveren
Voor mij is het vrij simpel. Aan het eind van zo’n traject moet het aan twee kanten kloppen. Tessel moet haar ontwikkeling hebben doorgemaakt. Die opleiding, die stappen. Dat moet staan. En wij moeten er iets aan hebben gehad. Projecten die echt iets hebben veranderd. Inzicht waar we verder mee kunnen. Als dat allebei lukt, dan is het geslaagd.
Van verzekeringen naar techniek
Ik kom zelf niet uit de techniek. Oorspronkelijk zat ik in de verzekeringen, vooral schadebehandeling. Toch voelt deze wereld logisch. Alles wat we doen, hangt letterlijk in huizen. Het is niet iets abstracts. En het blijft. Misschien verandert de techniek (van cv-ketel naar warmtepomp, hybride vormen) maar de behoefte blijft.
Wat er nu speelt: verduurzaming
De grootste uitdaging op dit moment is verduurzaming. Wij zetten vol in op hybride systemen. Warmtepomp in combinatie met een cv-ketel. Daar geloven we in. Alleen: het beleid van de overheid verandert continu. Het ene moment wordt iets gestimuleerd, het volgende moment weer niet. Dat maakt het onvoorspelbaar. Maar wij blijven dezelfde koers varen. Omdat we denken dat dit werkt. Je ziet het ook terug. Als de gasprijzen stijgen, neemt de interesse in warmtepompen meteen weer toe.
Wat je moet doen als je met trainees werkt
Als je met een trainee begint, moet je wel een keuze maken. Je kunt iemand volledig inzetten in de operatie. Dan heb je er snel iets aan, maar daar blijft het bij. Of je geeft iemand de ruimte om te leren en dat direct toe te passen. Tessel doet ook gewoon mee in het werk hier. Maar ze krijgt ook de tijd om onderzoeken te doen, projecten op te pakken, dingen echt uit te zoeken. Dat is een bewuste keuze.
Als je dat niet doet, moet je er eigenlijk niet aan beginnen. Dan haal je er nooit uit wat erin zit.
