Als je mij een paar jaar geleden had verteld dat ik in de techniek zou belanden, had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Ik kwam van de kunstacademie. HKU. 3D-animatie. Games. Licht. Creativiteit stond altijd voorop bij mij.
Ik heb een half jaar stagegelopen in de game-industrie en werkte mee aan Horizon Zero Dawn. Dat was echt geweldig. Ik hield me bezig met belichting. Dat is zo’n onderdeel waar je het misschien niet direct over hebt, maar waarmee alles valt of staat. De sfeer. Het gevoel. Of iets klopt.
Na mijn afstuderen kwam ik in dat bekende gat terecht. Oké… en nu? De gamewereld is klein. Er zijn maar een paar studio’s in Nederland en het is lastig om daar tussen te komen, zeker als starter. Ik wist wel: ik wil iets met 3D blijven doen. En het liefst met licht.
Waarom techniek ineens logisch voelde
In eerste instantie lijkt de stap van games naar techniek best groot. Van esthetiek naar regels. Van ‘het ziet er goed uit’ naar ‘het moet kloppen’. Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe logischer het eigenlijk werd.
In games kun je veel faken. Zolang het er goed uitziet, gelooft iedereen het. In de bouw kan dat niet. Wat je tekent, wordt ook echt gebouwd. Daar zitten regels aan. Verantwoordelijkheid. Consequenties. En juist dat vond ik interessant.
Bij Bluetech kwam alles samen. 3D, techniek, uitdaging. BIM-modelleren voelde meteen als iets wat bij mij paste. Niet alleen tekenen, maar ook begrijpen waarom iets zo moet. En ik kon me er verder in ontwikkelen.
Mijn keuze voor elektra
Binnen het BIM-traineeship kon ik kiezen: W of E. Voor mij was die keuze eigenlijk heel logisch. Ik ben de E-kant opgegaan. Elektra.
Mijn interesse in belichting liep als een rode draad door alles heen wat ik heb gedaan. Van tekenen en schilderen als kind, tot digitale belichting in games. Nu leer ik hoe dat licht in het echt werkt. Hoe installaties zijn opgebouwd. Wat er technisch achter zit. Dat vind ik ontzettend interessant.
Het traineeship is soms best pittig. Zeker als je ineens wiskundige formules voor je neus krijgt en denkt: waar ben ik nu weer beland? Maar ik zie ook het doel. Ik wil verder groeien. Richting engineer. Meer begrijpen, meer verantwoordelijkheid dragen.
Vrouw zijn in de techniek: eerlijk is eerlijk
Ik was vooraf best voorzichtig. De techniek is nog steeds een wereld met veel mannen. En ik ben jong. En vrouw. Dat maakt je soms toch wat alerter.
Ik kom uit teams met vooral vrouwen. De kunstacademie is een totaal andere omgeving. Dus ja, ik vond het spannend. Ik vroeg me af: ga ik me moeten aanpassen? Ga ik me moeten inhouden?
Maar dat viel hier enorm mee. Ik voelde me snel onderdeel van het team. Er wordt meegedacht. Je wordt erbij betrokken. Het voelt niet hard of gesloten. Geen ouderwets beeld van een technisch kantoor. Gewoon mensen die samenwerken en plezier hebben in wat ze doen.
Trots, van beide kanten
Mijn vader heeft jarenlang een eigen bouwbedrijf gehad. Techniek zat er dus ergens altijd al in, al snapte hij mijn studies vroeger totaal niet. Als mensen vroegen wat ik deed, was het: “Ja… plaatjes maken.”
Toen ik vertelde dat ik de techniek in ging, was hij zó trots. Eindelijk kon hij uitleggen wat ik deed. Dat vond ik eigenlijk heel mooi. Alsof twee werelden ineens samenkwamen.
Vooruitkijken
Ik zie mezelf hier niet stil blijven staan. Ik wil doorgroeien. Meer richting engineering. Meer zelf nadenken over oplossingen. En misschien later ook een team aansturen. Niet omdat dat moet, maar omdat ik merk dat ik die rol interessant vind.
Wat ik vooral hoop? Dat er meer vrouwen deze stap durven zetten. De techniek heeft zóveel meer te bieden dan veel mensen denken. Het is creatief, inhoudelijk en uitdagend. Je hoeft echt niet in een hokje te passen om hier thuis te horen.
Ik ben blij dat ik die overstap heb gemaakt. En eerlijk gezegd: het voelt alsof ik precies op de juiste plek ben beland.
