Hylke is 25 en werkt inmiddels zo’n vijf jaar in de wereld van BIM. Sinds iets meer dan een jaar is hij onderdeel van Bluetech, en sinds september zit hij op project bij BAM. Daar werkt hij als BIM-modelleur aan de werktuigbouwkundige kant: installaties ontwerpen, inpassen en kloppend maken in een digitaal model voordat er buiten ook maar één leiding wordt gelegd.
Hoe hij in BIM terechtkwam, was eigenlijk meer toeval dan een strak carrièreplan.
Tijdens zijn mbo-opleiding middenkader engineering liep hij stage bij een installatiebedrijf in Montfoort. Daar bleef hij na zijn stage hangen als werkvoorbereider. Op dat moment begon BIM net een beetje op te komen binnen het bedrijf. Alleen: niemand wist er echt iets van.
“Dus ze zeiden eigenlijk gewoon: jij bent nieuw, jij mag dat oppakken. Succes ermee.”
Het bedrijf stuurde hem op cursus en ineens zat hij 3D-installaties te modelleren. In het begin nog wat zoekend, maar al snel merkte hij dat het hem lag. Een jaar later wist hij één ding zeker: hij wilde groter.
Grotere projecten. Complexere installaties. Meer uitdaging.
En dus maakte hij de stap naar andere bedrijven, waar hij steeds verder de BIM-wereld in rolde.
Werken op de millimeter
Een project waar hij nog altijd met trots op terugkijkt, is de renovatie van de Tweede Kamer. Daar werkte hij mee aan één van de oudste gebouwen van het complex (een pand dat deels teruggaat tot de zestiende eeuw). Monumentaal, vol geschiedenis en vooral: ongelooflijk complex. “We hadden een 3D-scan en een model. Maar de vraag was steeds: klopt dit ook echt met de werkelijkheid?”
Samen met een groot team werkte hij aan het modelleren van de installaties in het gebouw. Dat betekende continu puzzelen. Want bij monumentale bouw kun je niet zomaar iets slopen of aanpassen. Alles moet passen in wat er al is. En dat bleek soms millimeterwerk.
“Je tekent iets in het plafond, maar je moet ook nadenken: kan iemand er later nog bij voor onderhoud? Je kunt wel iets mooi wegwerken, maar als niemand het ooit meer kan bereiken, heb je er alsnog een probleem bij.” Tijdens het project kwam hij ook letterlijk verrassingen tegen. Oude installaties achter muren, houten constructies waarvan je je afvroeg hoe het al die jaren goed is gegaan.
“Het was bijna volledig houtbouw. Dan denk je soms wel: oké… bijzonder dat dit nog nooit mis is gegaan.”
Maar juist dat soort projecten maken het werk interessant. Omdat je niet alleen digitaal bezig bent, maar constant moet nadenken over de echte wereld daarachter.
Op zoek naar grotere projecten
Via verschillende opdrachten kwam Hylke uiteindelijk bij Bluetech terecht. Daar startte hij eerst bij de Inhouse Creators. Een leuk team, goede sfeer, interessante projecten, maar toch begon het na een paar maanden te kriebelen. “Ik merkte dat het voor mij toch wat te kleinschalig was. Ik was gewend aan grotere projecten en grotere teams.”
Dat gaf hij ook gewoon aan. Samen met Bluetech werd gekeken waar hij beter tot zijn recht zou komen. Niet lang daarna kwam de kans om bij BAM aan de slag te gaan. Sinds september werkt hij daar op één groot project: The Bridge.
Installaties in een puzzel van techniek
The Bridge is niet volledig nieuwbouw, en dat maakt het project juist interessant. Oorspronkelijk zou het hele gebouw gesloopt worden, maar tijdens de sloop is besloten om de bestaande constructie toch te behouden. Van de begane grond tot en met de derde verdieping staat het oude gebouw er dus nog. Daarboven worden de vierde en vijfde verdieping volledig nieuw opgebouwd.
“Dat maakt het meteen een ander soort puzzel,” zegt Hylke. “Je werkt met wat er al is, maar je moet er wel iets nieuws op laten aansluiten.”
En soms gaat dat niet helemaal volgens plan. “Ze hebben tijdens de sloop per ongeluk één pilaar te veel weggehaald.” Dat soort momenten maken meteen duidelijk hoe precies dit werk is. Alles hangt met elkaar samen. Het gebouw krijgt straks kantoorruimtes én laboratoria. En juist die labfunctie maakt het technisch uitdagend. Denk aan luchtbehandeling, klimaatinstallaties, elektra. Allemaal systemen die aan strenge eisen moeten voldoen. “Er zit echt ontzettend veel installatie in zo’n gebouw. En iedereen moet zijn plek vinden.”
Daar ligt ook meteen de kern van zijn werk: zorgen dat alles past. Niet alleen op papier, maar straks ook in het echt. “Je bent continu aan het afstemmen. Waar hangt jouw kabelgoot? Waar loopt mijn leiding? En dan moet er ook nog ruimte overblijven voor onderhoud.”
Het is een grote puzzel waarin alle disciplines samenkomen. En als BIM-modelleur zit je precies op dat kruispunt.
Structuur in de chaos
Zoals bij veel bouwprojecten loopt ook hier niet altijd alles volgens planning. Klanten veranderen nog iets, eisen worden aangescherpt en ondertussen blijven de deadlines gewoon staan. Dat zorgt soms voor druk. Toch houdt Hylke juist van projecten waar structuur in zit: duidelijke stappen, duidelijke verantwoordelijkheden en werken van opdracht naar opdracht.
Binnen het team werkt hij vrij zelfstandig. Engineers leveren hun ontwerpen aan, waarna hij ze vertaalt naar het model. Van daaruit worden ze weer gecontroleerd en verder uitgewerkt. “Als ik iets krijg, ga ik er meestal gewoon mee aan de slag. Ze weten inmiddels wel dat ik dat oppak.” Dat vertrouwen waardeert hij enorm.
De dag begint om tien voor zes
Zijn werkdag begint vroeg. Heel vroeg zelfs. Om tien voor zes gaat de wekker. Even snel ontbijten en rond half zeven zit hij in de auto richting BAM. Vanuit Montfoort is het maar twintig minuten rijden, dus rond zeven uur start hij zijn dag. Vaak is hij één van de eersten op kantoor. Dat vroege ritme heeft ook te maken met iets anders dat belangrijk voor hem is: gezondheid.
Twee jaar geleden begon hij serieuzer te sporten en op zijn voeding te letten. Inmiddels werkt hij met een coach en traint hij gericht op bodybuilding. Niet alleen voor het resultaat nu, maar ook voor later. “Ik denk altijd: nu heb ik de tijd en energie om eraan te werken. Als je ouder wordt, wordt dat alleen maar lastiger.” Daarom verdeelt hij zijn dag ook anders dan de meeste collega’s. Meerdere kleine maaltijden, even wandelen tussen het werk door en af en toe achter een sta-bureau werken.
Kleine dingen die helpen om scherp te blijven, ook bij een baan waar je veel achter een scherm zit.
Blijven zoeken naar werkplezier
Hoewel hij zijn werk met plezier doet, denkt Hylke ook na over de toekomst. Misschien binnen de techniek, misschien daarbuiten. Niet omdat het werk hem niet ligt, maar omdat hij nieuwsgierig blijft. “Wat ik wel zeker weet: werkplezier is het belangrijkste dat er is.” Belangrijker dan salaris. Belangrijker dan een functietitel.
Gewoon energie halen uit wat je doet. “Als dat goed zit, volgt de rest vanzelf.”
