Ik ben Emrullah. Emrullah Bulduk. Geboren en getogen in Deventer.
Ik ben er eerlijk gezegd nooit meer weggegaan. Getrouwd, mijn vrouw komt uit Enschede. Twee kinderen: een meisje van vijf en een jongen van twee. En ja: we hebben ook een poes. Maar wél echt een huiskat, die komt niet buiten. Ik heb Turkse roots, via mijn ouders. Dat zie je terug in hoe ik ben opgevoed, hoe ik naar werk kijk en ook hoe ik naar mensen kijk.
Thuis is het druk, maar ik zit niet stil
Naast mijn werk ben ik thuis gewoon druk met de kids. Dat is al een sport op zich. Maar ik vind het ook belangrijk om buiten mijn werk iets te doen dat betekenis heeft. Daarom ben ik vrijwilliger bij een Turks-Nederlandse vereniging. We zetten ons in voor integratie: jongeren, ouderen, eigenlijk iedereen die net even een duwtje kan gebruiken om mee te komen in de samenleving. Wat ik daar zelf vooral doe: kinderen helpen met hun studie. Wiskunde, economie, geschiedenis… al die vakken waar je soms op vastloopt als je thuis niet altijd iemand hebt die het kan uitleggen. En daarnaast organiseren we activiteiten om mensen bij elkaar te brengen. Contacten versterken. Zorgen dat het niet blijft bij “naast elkaar leven”.
Het begon al vroeg: de moskee als gemeenschap
Ik ben eigenlijk altijd al maatschappelijk betrokken geweest. Vroeger was dat veel in de moskee in Deventer. En ik zeg bewust: moskee, maar het is meer dan dat. Het is een culturele plek. Een gemeenschap. De moskee is daar onderdeel van, maar er gebeurt veel meer. Integratie, sociale dingen, elkaar helpen. Daar kennen ze me ook. Ik ben gewoon… een bekend gezicht. Iemand die dingen oppakt.
Wandelen, kilometers maken
En als ik m’n hoofd leeg wil maken: dan ga ik lopen. Met maatjes. Lange afstanden. 15 kilometer, 20 kilometer. We hebben serieus wel eens “eventjes” van Deventer naar Apeldoorn gelopen.
Mijn werk: technisch manager bij Waternet
In mijn werk ben ik technisch manager bij Waternet. Mijn verantwoordelijkheid is de technische aansturing van projecten. Dus: wat moet er technisch komen te liggen, hoe interpreteren we de eisen, en wat zetten we op papier als “dit is het”. Ik bemoei me niet met financiële afspraken, contracten, dat soort dingen. Daar zijn andere mensen voor. Ik zit op de techniek. Ik wil dat het klopt. En daarna: hoe je het uitvoert, dat is aan de markt. Maar technisch moet het gewoon staan als een huis.
Ik begon ooit als kabeltrekker
Wat mensen vaak niet verwachten: ik ben ooit begonnen als kabeltrekker. Daar ben ik best trots op. Ik heb op daken gestaan in min tien. Kabels leggen. Dan terug naar zo’n koude keet, met een broodje kaas, even warm worden en dan: weer naar buiten. Dat is ook een wereld zonder politiek. Daar moet je elkaar vertrouwen. Punt.
Ik weet nog een klus, winter, echt koud. We moesten een dikke kabel onder een transformatorgebouw trekken. Iemand moest eronder. Dat was ik. En eerlijk: ik durfde het eerst niet. Je kruipt daar pas onder als je de mensen boven je vertrouwt. Dat vertrouwen is niet theoretisch. Dat is letterlijk.
Studeren, verbreden, het totaalplaatje willen zien
Ik heb elektrotechniek gedaan, hogere installatietechniek, PLC. Later HBO, met productontwerp in combinatie met werktuigbouwkunde. Ik ben begonnen als mechanical engineer, maar ik ben altijd geïnteresseerd geweest in integraal werken. Niet alleen mechanical. Niet alleen bouwkundig. Niet alleen één hoek. Ik wil het totaalplaatje snappen. Daarom heb ik (in samenspraak met mijn toenmalige manager) ook mechatronica gevolgd. Alles bij elkaar. Die brede blik is altijd blijven hangen.
Machinebouw, ASML en wat mij écht triggerde
De eerste vijf, zes jaar van mijn carrière zat ik vooral in de machinebouw. En ik heb als interim professional aan allerlei dingen gewerkt. Subonderdelen van ASML-machines, maar ook legervoertuigen, slagmachines… echt uiteenlopend. Die legervoertuigen vond ik als man gewoon mooi. En ik vond het bijzonder als militairen langskwamen om te kijken. Dat maakt het tastbaar. Maar als ik kijk naar wat mij het meest heeft gevormd in werkwijze: dan denk ik aan een vaste ASML-toeleverancier. De discipline. De werkprocessen. Hoe strak alles staat. Dat heeft me getriggerd om Lean te gaan doen (Green Belt) en projectmanagement te combineren met Agile.
Waarom Agile voor mij logisch is
Traditioneel werk je vaak met een planning met een kop en een staart. Watervalmethode. Fase voor fase. Prima. Alleen: de realiteit is dat er altijd wijzigingen komen. En als je daar niet slim mee omgaat, dan haal je je deadline niet. Agile is voor mij vooral: met elkaar blijven kijken waar je staat. Verwachtingen managen. Wekelijks afstemmen. Tweaken waar nodig. Zodat je als team tóch op tijd oplevert. In IT zie je dat al veel langer, omdat daar continu wordt ontwikkeld. In de aannemerij zie je juist vaak: bouwen loopt uit. Punt. Maar ik denk altijd: ja, waarom dan? Hebben we echt alles gedaan om het te voorkomen? Welke middelen hebben we ingezet? Dáár zit de les.
Waarom ik voor Bluetech koos
Ik kwam uit Structon/SPIE en ik was op zoek naar een volgende stap. Kinderen werden ouder, ik kreeg wat meer vrijheid. Ik wilde verder in de interim-wereld, maar ook ondernemender werken. Financieel gezien ook gewoon slimmer, snap je. Alleen: toen kwam die hele situatie rond de Wet DBA. Handhaving, onduidelijkheid, risico. Mijn principe is simpel: als je iets niet zeker weet, moet je het niet doen. Ondernemersrisico snap ik. Maar het risico dat je later nog een naheffing krijgt over jaren terug? Daar zit ik niet op te wachten. Dat was voor mij echt een no-go.
Bluetech benaderde me met het Individual model. Dat gaf mij precies die combinatie waar ik naar zocht: flexibiliteit en verschillende opdrachtgevers, maar niet dat onzekere gedoe boven je hoofd. Inmiddels zit ik hier goed. Vast contract, onderdeel van Bluetech, maar wel met voorwaarden die passen bij hoe ik wil werken.
Veranderen lukt alleen als je het samen doet
Ik hou ervan om mensen aan te moedigen. En ik hou ervan om dingen te veranderen. Ik wil graag m’n stempel zetten bij een opdrachtgever. Maar ik heb ook geleerd: als je het team niet meekrijgt, werk je jezelf tegen. Het moet collectief zijn.
Ik heb bijvoorbeeld een opdracht gehad ,ik noem ’m gewoon zoals het was, die was echt ruk. Die moest rechtgetrokken worden. Dat doe je niet door als cowboy binnen te komen. In het begin moet je zorgen dat mensen je zien. Dat je aandacht krijgt. En daarna komt het echte werk: samen optrekken met het team. Dat leer je niet op school. Dat leer je in de praktijk.
Over vijf jaar: ondernemen, maar niet om het geld
Over vijf jaar? Ondernemen. Dat is wel waar ik naartoe wil. Er lopen al gesprekken met Tom en Nienke, en met compagnons. Ik zit nu prima bij Bluetech, dus het is niet dat ik weg móét. Het gaat me ook niet om “meer geld”. Geld is voor mij niet het doel. Geld is brandstof. Ik zeg dat ook tegen mijn compagnons: ik wil ooit een filantroop worden. Wat ik verdien, wil ik uitdelen. Waarom? Omdat we geen blijvertje zijn. Je moet iets achterlaten. En ondertussen: het leven leuk maken. Nog leuker maken, als het kan.
Wat ik meeneem in alles wat ik doe
Van kabeltrekker tot technisch manager: de kern is hetzelfde gebleven. Niet praten om te praten. Maar wel snappen dat je mensen nodig hebt. Vertrouwen opbouwen. Eigenaarschap creëren. En als het even taai wordt (op werk of bij vrijwilligerswerk) toch weer proberen om iedereen mee te krijgen.
Samen werkt het. Alleen is het gewoon duwen.
